گر کند یاری مرا لطفِ شهِ خوبان عشق
شمۀ ای گویم ز وصف شاه لب عطشان عشق
خون او خون خدا جاریست در شریان عشق
هم بُود قرآن ناطق محو در قرآن عشق
هست او سلطان عشقُ ما سوا دربان عشق

زد به شهر عشق نور دیده زهرا قدم
بر فراز کاخ هستی زد به عشق حق علم
یک جهان تقوا میان لشگر جور ستم
شد هجوم آور به قلبش یک جهانی دردُ و غم
عالم ایجاد را بنمود خود حیران عشق

در زمین کربلا بیگانگی شد حکمران
آب را بستند بر اهل حرم آن کوفیان
ظلم تا این حد به آل لله نبودی در گمان
رفت بانگ العطش از کودکان تا آسمان
اختران عشق گرد نیرّ تابان عشق

شام تاسوعا حسین آن شافع روزشمار
جمع کرد اصحاب خود را جملگی خُردُ کبار
خطبه ای ایراد فرمود آن عزیز کردگار
کرد از امر خدا اسرار پنهان آشکار
پرده را برداشت او از دیده اعوان عشق

صبح عاشورا رسید لحظۀ عاشور حق
چشم حق بینان ندید آنجا به غیر از نور حق
گرم شد بازار جانبازی بسرها شور حق
یک بیک گردیده عشاقان همه مستور حق
مستِ جانان گشته از مستی همه خندان عشق

هریکی از باده نوشان خود دلیل راه شد
جرعه ای نوشیده حق را محرم درگاه شد
زینت هستی شدُ دین را جلالُ جاه شد
نور افشان بر طریق مردم آگاه شد
سینه ها از عشق حق آماده پیکان عشق

عاشق حق گشته خود مست مِی جام احد
بر زبانش نیست غیر ذکر آن فرد صمد
نام جدش مصطفی می برد بی حدُ عدد
گاه بگرفتی زنام حیدر صفدر مدد
بانک لاحولش بلب از سینۀ سوزان عشق

عرصه گاه جنگ را تک مانده شاه بحر بر
چون ندید از یاورانش هر طرف کردی نظر
دید اصحابش تمامی در یم خون غوطه ور
قلب مهجورش شده از داغ هجران شعله ور
شد روان از دیدۀ حق بین او باران عشق

پس صدا زد ای دلیران غیور روز جنگ
خاک گرم کربلا از خونتان شد سرخ رنگ
داغ هجران شما بر من نموده سینه تنگ
جان فدا کردید بهر یاری دین بی درنگ
گشت محکم از شما دین حقُ بنیان عشق

با مدد از حضرت حق آن یلِ دشمن شکار
زد شرر بر پیکر اعدا به ضرب ذوالفقار
آتشی افروخت بر جان گروه نابکار
خورد بر گوش ملک از حنجر آن شهریار
جملۀ هیهات منه ذلهّ از سلطان عشق

تنگ بنمود عرصه بر دشمن شهِ ولامقام
سر ز دشمن ریخت برخاک آن امام ذولکرام
روز را در چشم دشمن تیره کردی همچو شام
داد با انا فتحنا خیمه گاهش را پیام
بر تسلای حریم خویش از میدان عشق

ابن سعد دون ز وحشت کرد احساس خطر
اوفتاد از ترس آندم بر دلُ جانش شرر
چون شنید از لشگرش فریادهای الخدر
پورحیدر شاه مظلومان به حکم دادگر
داد کیفر هر که سر پیچید از فرمان عشق

آن چنان رزمی که شد سرهای دشمن گوی او
شد فراری لشگر از هر سو ز پیش روی او
خرد کرد روحیۀ بن سعدُ هم اردوی او
گفت جبریل امین احسنت بر بازوی او
نصر از سوی حق از سوی شه جولان عشق

ریخت برهم نظم لشگر را چوآن شمسِ هُدا
خندقُ بدرُ اُحُد بودُ علیِ مرتضی
ناگهان بر گوش جان وی رسیدی این ندا
یا حسین گویا فراموشت شده عهد خدا
محرم اسرار نبود جز تو بر سبحان عشق

عهد کردی کشته گردی تا بماند زنده دین
ای ذبیح الله اعظم بر وفایت آفرین
وعده گاه عاشقُ معشوق باشد این زمین
آمد آن ساعت که با معشوق گردی هم قرین
ای نسیم رحمت حق محو در طوفان عشق

گفت صد جانم اگر باشد فدای روی دوست
هر چه او خواهد رضایم چون رضای او نکوست
از ازل راهی ندانستم به غیر از کوی دوست
بر زبانم نیست جاری غیر حرف دوست دوست
اندرین وحدت نهادم رمز جاویدان عشق

یا حسین ای محرم اسرار حق از بیشُ کم
ای که قامت را نکردی زیر یار ظلم خم
تا که واقف در ره مهرُ ولایت زد قدم
دارم امید آنکه گیری دستش ای سرّ قدم
تا که باشد در دو عالم پیرو یاران عشق